ก่อนอื่นต้องขอบอกอย่างหนึ่งก่อนว่า โปรดใช้วิจารณยาน(สะกดถูกไหมเนี่ย)ในการอ่าน เพราะเรื่องที่จะพิมพ์ออกมานั้นเป็นเรื่องที่หลายคนเชื่อ หลายคนไม่เชื่อก็ได้ แต่ถึงกระนั้นก็มะควรลบหลู่เป็นอันดีกว่านะ ไม่งั้นเดี๋ยวเจอแบบจะๆแล้วจะสยอง
อันตัวเรา ตั้งแต่เด็กมักจะเป็นเด็กที่ตาไวมาก ไม่ว่าอะไรเครื่อนที่จะเห็นได้ทันการเคลื่อนไหวเสมอ อย่างเห็นหนูวิ่งในซอกหลืบทีมืดมิดก็เห็นทันมันและบ่งบอกครอบครัวได้ว่ามันวิ่งไปทางไหนทั้งๆที่คนอื่นยังไม่เห็น และนี้คือจุดเริ่มต้นสิ่งแปลกๆที่เกิดขึ้นกับตัวเรา- -"
ตอนทีอยู่ประถมปลาบหรือม.ต้นนี่แหละ(ราวๆนั้นแหละ) ณ คืนหนึ่งเราสะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนช่วงตี(ไม่รู้ว่าตีไหน แต่ราวๆนั้นเพราะว่าที่บ้เนเปิดแอร์และตั้งเวลาปิดไว้ตอนช่วงตีเลยลุกขึ้นมาเปิดพัดลมที่ปลายเตียง) ตอนนั้นเป็นช่วงจันทร์เต็มดวงทำให้เมื่อลืมตาปุ๊บจะงวงเงียนไม่ค่อยได้เพราะโดนแสงจันทร์แยงตาเลยตาสว่างไปเกือบ5-10นาทีเลยหล่ะ(เรื่องจิงๆนะ)แต่ถึงกระนั้น การเปิดพัดลมนั้นก็ไม่ธรรมดาเมื่อเกิดเหตุการ์ณ มีลูกกลมๆสีดำประมาณลูกบอลพลาสติก(อาจเล็กกว่าเล็กน้อย)สองลูกบินผ่านห้องเราไป(โดยห้องเราจะมีหน้าต่างในร่มติดกับบันไดขึ้นชั้นสาม(ซึ่งเป็นห้องพระ)เพียงช่วงพริบตาเดียวที่เกิดขึ้นนั้นเราไม่สามารถยืนยันได้ว่ามันคืออะไร เพียงแต่เมื่อเห็นปุ๊บ เราพยายามปฏิเสธว่ามันคือความฝันหรือตาฝาดเลยทิ้งตัวลงนอนทันที(และตั้งแต่นั้นมาเกือบ2-3ปี เวลาลุกมาเปิดพัดลมจะหลับตาปี๋ไม่มองอะไรทั้งสิ้นเลย)
และยังมีวีณกรรมที่ทำให้ซอยที่เราอยู่(อยู่บ้นทาว์เฮาส์)ต้องพากันหาตัวพราะหายไปอย่างลึกลับเพราะเล่นซ่อนแอบดกันตอนเย็น เรื่องนี้มันนานแล้วเราจึงจำไม่ได้ แต่คนทั้งซอยต่างพากันจำได้ว่า พาเราไปเล่นซ่อนแอบที่ลานกว้างที่เด็กอายุประมาณ4-6ขวบจำทางเข้าออกได้ไม่ง่าย(เพราะต้องเมื่อก่อนการจะเข้ามาลานตรงนี้ได้ต้องเดินเลี้ยวไปมา ถ้าไม่ตามพวกพี่ๆข้างบ้านไปก็จะหลงแบบไม่รู้ตัวแน่) เล่นกันอยู่ดีๆ ตั้งแต่3โมงจน5โมงไม่มีใครเจอเรา(จากคำให้การของเพื่อนข้างบ้าน)เป็นเรื่องเดือดร้อนกันทั้งซอย แทบจะแจ้งตำรวจว่าเด็กหาย มารู้สึกตัวอีกทีเรามานั่งกินข้าวด้วยความหิวที่โต๊ะตอนช่วง2ทุ่ม มีแต่คนถามว่าเราหายไปไหน เราก็บอกว่าไปเล่นซ่อนแอบ(จากคำให้การนเหมือนเดิม)แต่พวกพี่ๆบอกว่าหาตัวเราไม่เจอเลยคิดว่ากลับบ้นมาคนเดียวแล้ว เลยเลิกเล่น แต่จากอายุและวุฒิภาวะของเราตอนเด็กแล้วไม่น่ากลับมาด้วยตัวเองได้ + กับรองเท้าหายไปข้างหนึ่ง อาจึงถามว่าแล้วกลับมายังไง เราจึงพากันไปในวันรุ่งขึ้น พาไปทางที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม(ซับซ้อนขนาดที่เด็กโตบางคนอาจหลงได้ง่ายๆ)และโผล่ออกไปที่ลานกว้าง แล้วพาไปที่เพิงหญ้า ในเพิงหญ้าจะมีหลังคาของรถกระบะวางอยู่ ภายใต้หลังคานั้นมีรองเท่าเราวางอยู่อย่างน่าฉงนยิ่งนัก มาทราบภายหลังว่า เจ้าของหลังคานี้ตายพร้อมกับรถเพราะอุบัติเหตุ + กับว่า อาถามว่า เรากลับมาได้ไง เราก็บอกว่ามีลุงเดินนำทางมาส่งจนถึงทางที่เดินกลับบ้านเองได้และพูดต่ออีกนิดนึงว่า เราได้เล่นกับเด็กคนหนึ่งที่ผมสีแดงๆอยู่ใต้ท้องรถและเผอหลับไป(คาดว่าเมื่อก่อนยังไม่ประสีประสาอะไร เห็นหัวแดงเถือกอย่างนั้นก็ไม่เอะใจ)
นอกจากนี้ครั้งเมื่ออยู่ม.4 ไปเฝ้าแม่ที่โรงบาลเพราะผ่าตัดเอามดลูกออก ก่อนไปพี่สาวทักว่าระวังเจอสิ่งที่ไม่ควรเจอนะ(พูดง่ายๆก็ผีน่ะ) ไม่ทันขาดคำ คืนนั้นเราอ่านการ์ตูนอยู๋ ถ้าพูดตามหลักทั่วไปนั้นเตียงผู้ป่วยมักจะมีม่านบังเสมอ ครั่งนั้นแม่เราเอาม่านผลักไปที่ด้านข้างห้องน้ำซึ่งเป็นด้านตรงข้ามกับประตูทางเข้าที่มีแสงส่องตลอด เราตอนนั้นก็อยากนอนแต่แม่เซ้าซี้ไม่ให้หลับจนน่าลำคาญ จนพออ่านการ์ตูน(อย่างที่บอกไปช่วงแรก)ไปซักพักหนึ่ง พบ่รางของชายแก่ใส่ชุดขาวยืนอยู่หลังม่านปลายเตียงของแม่เราออกมาครึ่งตัวเหมือนแอบมองเราอยู่อย่างนั้น(ตอนนั้นเรากลับกล้ายังไงก็ไม่รู้ เดินไปที่ม่านและดูข้างหลังซะงั้น)แต่กลับไม่พบอะไร มารู้อีกทีว่าที่แม่ไม่ให้เราหลับนั้นเพราะแม่เคยโดนเหมือนใครไม่รู้เอากระดาษทิชชู่มาแหย่จมูกตลอดเวลาจนหลับไม่ได้ เลยต้องให้ลูกไม่หลับตามตนเองซะงั้น(--") และมาเล่าให้พี่ๆฟัง พี่สาวหัวเราะส่วนพี่ชายบอกว่าเราตาฝาดหรือเปล่า เพราะเขาไปเฝ้าก็ไม่เจอ ตอนก่อนแม่ออกจากโรงบาล นางพยาบาลบอกว่าห้องนั้นน่ะ ณ คนก่อนเป็นคนแก่ที่ตายเพราะโรคอยู่ในห้องนั้น และยังดีที่ไม่แรงมาก เพราะจะมีชั้นหนึ่งที่ผู้ป่วยต้องขอหมอย้ายห้องทันที ยิ่งห้องหนึ่ง(จำไม่ได้แล้วว่าห้องไหน บอกว่าอยู่ไม่ได้เลยเพราะของแรงมาก) เลยทำให้เราอึ้งเล็กน้อยและคิดว่า ที่เราเจออาจยังเบาๆอยู่ก็ได้
ล่าสุด วันที่30 เดือน มีนาคม ณ เวลา3 ทุ่มกว่า เราเดินกลับเข้าบ้านมา เหมือนมีอะไรบางอย่างให้เรามองไปที่ห้องเรา เราก็เห็นว่าห้องเราเปิดไฟอยู่ก็คิดว่าพี่ชายอ่านการ์ตูนอยู๋(แต่ก็สงสัยว่าอ่านได้ไง เพราะฟที่เปิดมันเป็นไฟหลักซึ่งแสงน้อยมากสำหรับการอ่านหนังสือ เราก็เจอร่างของคนคนหนึ่งยืนหันหลังอยู๋ เงาทึมๆที่เราคิดว่าพี่เราลุกขึ้นมาเปิดแอร์เพราะมันดึกแล้ว แตต่อีกใจหนึ่งคิดว่าคงไม่ใช่ เพราะคิดว่าเวลานี้พี่ไม่น่าจะอยู่ตรงนั้น คิดว่าน่าจะเล่นคอมอยู๋ พอเข้าบ้านมาก็เห็นแม่รอเรากลับบ้าน เราจึงถามแม่ว่าพี่เราหลับเหรอ แม่บอกว่าใช่ หลับมาตั้งแต่6โมงเย็นแล้ว เราก็ยังไม่เชทื่อคิดว่าพี่คงไม่หลับนานขนาดนี้หรอก พอขึ้นไปพบว่าห้องไฟเปิดอยู๋ ในห้องมีเพียงแค่พี่ที่นอนหลับอย่างไม่รู้เรื่อง ต้องเรียกถึคงจะตื่น เราถึงได้รู้ว่า เงาคนทึมๆที่เราเห็นไม่ใช่พี่เราแน่ๆ แล้วเขาคือใครล่ะ...
สุดท้ายนี้ก็มีหลายอย่างในตัวเราที่เกี่ยวกับเรื่องนี้อีกมาก อย่าง ฝันว่าเคยไปที่นี้และก็มาจิงๆในอนาคต(เช่นฝันตอน5ขวบ และถูก ฝันย้ำตอน8ขวบ พอ 11 ขวบก็ได้ไปที่ที่ในฝันเคยไป แม้จะต่างดันเล็กน้อยในบางจุด)หรือ ฝันที่ละเมอออกมาเป็นเลขจนแม่เอาไปแทงหวยถูกรางวัลก็มี หรือ คำพูดที่พูดออกมาแล้วดันเป็นจริงซะงั้นก็เคย หลายๆอย่างนี้ เราก็คิดว่ามันดีนะ แต่อีกใจก็คิดว่า ทำไมมีแต่เรารับรู้เรื่องพวกนี้ได้ดีกว่าคนอื่นเลยนะ เลยคิดว่าความสามารถด้านนี้ดีเพียงใด - -
